Dag lieverdje,

Het dagje is weer voorbij, maar dat zegt enkel de klok...
Wat heb ik de laatste dagen dat we je konden zien, knuffelen, kusjes geven, ... gehoopt dat de tijd voor eeuwig zou blijven stilstaan ...
En nu kan ik alleen maar hopen dat ik ooit de tijd kan terug draaien ...
Wat doet mijn hartje pijn, dat het niet kan 

De wereld draait door en voor mama lijkt hij meer en meer te stoppen. Net alsof er niets is gebeurt ...
Ik mis je zo lieve schat

Dikke kus van je mama en je papa, we komen je dadelijk nog een kusje sturen ...



Vang mijn hart voordat het verbrijzeld
en doe me opnieuw leven

Als je denkt na zo lang
dat ik over je ben, ben je fout
ik wil je terug
elke keer als ik knuffel, knuffel ik je nog
om het even wie het is, ik mis je steeds
ik wil je terug in mijn leven

Zes maandjes geleden ben je weg gevlogen

Dag men klein meisje,

Ik kan niet veel meer aan.
Op zowat alles wat er gezegd of gevraagd wordt, antwoord ik vaag en ontwijkend.
Laat maar zitten, denk ik bij mezelf. Het interesseert me niet. Wat kan het mij schelen of de bloemen in de vaas mooi zijn of niet? Of we een rode of een blauwe tas kiezen?
Ik heb nergens zin in, denk aan alles wat ik zou kunnen of moeten doen, maar vind de kracht niet om eraan te beginnen. Ik ben er met mijn hoofd niet goed bij en denk eigenlijk alleen aan jou. Ik mis je ...
Ik zou met jou willen bezig zijn, met jou dingen doen. Maar ik mag niet :snif:  
En dan te denken dat sommige mensen het een week na de geboorte al niet meer zien zitten om goed voor hun baby te zorgen, er plezier aan te hebben ze te voeden, te wassen, te kleden… .
Ze beseffen niet dat het kindje dat ze eigenlijk zouden moeten koesteren en knuffelen een mensje is dat door anderen onuitstaanbaar wordt gemist. Ik weet dat het voor een kersverse moeder in het begin niet gemakkelijk is om te doen wat van haar verwacht wordt, maar ik zou er nooit aan gedacht hebben om de verzorging van mijn kinderen uit handen te geven.

Daarvoor hou ik echt teveel van jullie allebei. Waarom werd me dat niet gegund?



Het verwondert me nog steeds
dat, toen je was heengegaan
en ik triest naar buiten keek,
de wereld toch bleef voortbestaan.

Zes maandjes geleden geboren

Hoe zou het zijn kleine Luca*

Hoe zou het zijn
als je weer in mijn armen lag

Hoe zou het zijn
als ik je mooie ogen zag

Hoe zou het zijn
als de tijd werd terug gedraaid

En al de pijn
Zomaar over was gewaaid
Wanneer mijn hart
Niet meer zo moe zou zijn
En bij jou uit kon rusten
Hoe zou het zijn

Waar zou je zijn
Ben je nu heel ver hier vandaan
Denk je soms ook aan mij
En hoe het anders was gegaan

Hoe zou het zijn
Wanneer ik wakker werd
En jij naast mij zou liggen
Hoe zou het zijn

Dag kleine lieverd,
mama houdt van jou!!!

Dag mijn klein frommeltje

We houden van je!!!

Vandaag een jaartje geleden was ik uitgerekend van Luca* ... 

Hey klein mopje,

De laatste dagen een beetje een dipje weer. Het werd ondraaglijk. Het gevoel dat ik de enige ben die om je treurt, werd steeds groter. Ik weet wel dat het niet waar is, want ook je papa mist je verschrikkelijk, maar toch ...
Zoals altijd is het moeilijk om uit te leggen wat me dwars zit. Het overvalt me gewoon en dan voel ik me (onterecht zoals achteraf blijkt) heel alleen met mijn verdriet.
Wanneer ik aan jou denk (en dat is eigenlijk constant de hele dag lang) denk ik aan wat jou overkwam, aan wat er met jou gebeurd is. Dan voel ik iedere keer weer opnieuw die verschrikkelijke pijn. Altijd opnieuw de moeilijke momenten herbeleven. Je koude handjes, het moment waarop het besef kwam dat het geen voorbijgaande nachtmerrie was maar de harde werkelijkheid. Iedere keer besef ik het opnieuw...

Ik hou nog steeds ontzettend veel van je, vijf maanden geleden ben je geboren en wat een nachtmerrie het ook werd, ben ik blij je te mogen leren kennen lieverd ...
Love you en veel liefs van mama 

Zal het missen ooit verdwijnen,
zal de zon ooit weer schijnen,
zal het zonder haar ontwaken
me ooit minder raken?
als verdoofd probeer ik te accepteren,
dat ik het zonder haar moet proberen.
Ik sleep me elke dag voort,
Hoe kan ik doorgaan zonder haar?
Ik zie haar telkens weer,
het gemis wordt niet minder, maar steeds meer.
Zolang zij in mijn hart zal zijn,
zal alle vreugde vermengd zijn met pijn,
wetend dat ik door moet gaan
met in mijn ziel altijd een traan.

Verhaal van Loenke*

Na het verlies van Luca* waren we diezelfde zomer weer zwanger. Onverwacht, bang, hoop, ... maar blij.
Ik was na Luca* een beetje ingestort en veel gewicht verloren. Ik ging heel de zwangerschap drie keer per week naar het zh voor voeding bij te krijgen. Alles leek perfect enkel dat ons meisje een beetje te klein was en te weinig woog. Naar het einde van de zwangerschap moest ik plat gaan liggen om de groei en het gewicht te bevorderen.

Na een aantal valse alarmen voelde ik op 28 maart me wat moeilijk en had een beetje pijn. Nou niet zoveel verwonderlijk, maar na een beetje tijd kreeg ik geen reactie meer van haar. We zijn toen naar het zh gereden en daar bleek dat ons meisje problemen had.
Ik ben toen met spoed naar de operatiekamer gebracht en via een keizersnede is Loenke* geboren, net een paar minuutjes na middernacht op 29 maart 2009. Met een gewicht van 2kg en 50 gram en een lengte van 45cm.

Na controle van de kinderarts leek alles in orde te zijn. Ze mocht naar haar papa, na een uurtje werd ze blauw. En toen is heel de nachtmerrie begonnen. Ze werd met spoed weg gebracht, ik ben ondertussen wat bij gekomen en hoorde het nieuws dat er iets was. Later kregen we dan te horen dat ons meisje een leed aan een zeldzame en zware hartafwijking.
Opereren was nog geen optie ze zou het hoogst waarschijnlijk niet halen omdat ze zo klein en zwak was. Dus ze gingen haar eerst laten aansterken. De eerste dagen deed ze het goed.

Op 30 maart deed haar hartje het niet meer zo heel goed, het maakte felle sprongen en stabiliseerde nauwelijks tot niet.
Op 1 april hebben ze haar moeten reanimeren, gelukkig keerde ze weer, maar niet stabiel.
2 april hebben ze haar weer twee keer moeten reanimeren. De kans was zo goed als zeker dat dit ook beschadigingen aan haar hersentjes had te weeg gebracht.
We stonden toen voor een onmenselijk moeilijke beslissing want het werd ons duidelijk dat ze het niet ging redden. We konden als we wilde nog laten opereren wat eigenlijk geen kans zou geven. Ze was zo zwak dat ze mss al tijden het geven van de verdoving zou overlijden. We hebben er toen voor gekozen om haar te laten gaan, als haar hartje weer vreemd ging doen dat we haar zouden laten gaan. Haar verdiende rust geven ....

Op 3 april om iets voor zes is ze bij ons vandaan gevlogen, vanuit mijn armen, de eerste keer dat ik haar in mijn armen mocht houden

Op 8 april (uitgerekende datum) zijn we samen vanuit het zh vertrokken naar de crematie. Ik ben nooit ver uit haar buurt geweest zowel niet in het zh als de weg naar huis. Want later die dag is ze samen met ons thuis mogen gekomen, thuis bij ons waar ze hoort ...

Het verhaal van Luca*

Luca* is ons eerste kindje.
Ze is overleden in mijn buik toen ik 14 weken zwanger was.
Op 17 maart 2008 is ze geboren...
Uit later onderzoek is niets gebleken, op zich was ze een gezond kindje met alles er op en eraan.

Volgende pagina »